Kaybettiklerine nedemeli insan...

Şehirlerden seni sordum haber verin bana ,ondan dedim.Etrafı bir sessizlik aldı.Kuşlar ötmedi,rüzgar esmedi,yapraklar bile sessiz kaldı.Bu yürak sessiz kalamadı. O kadar ağladıki bu yürek artık yeter dedi Sessizliğin içinde bir ses aradı ama bulamadı.Bir şehirdi seni bana hatırlatan.yıllar geçsede seni hatırlattı bana herşey değişmiş o şehirde,sende değişsende.Dünyada ne aynı kaldı ki eski duygularımızdan eser yok şimdi.Doğayı biz insanlar yok etmedik mi ?Ormanlardan ağaçları kestik yerine betondan evler inşa etmedik mi? Şimdi ne bekliyoruz ki hayattan.Sevgide böyle değil mi?Seversin bir gün bir bakmışsın azalmış o sevgi,nefret etmesende sevdiğinden ağaçları kesilen orman gibi sevgimizde yok olmuştur zamanla beton yığınlarının arasında yaşamaktan bizde unutmuşuz sevmeyi,sevilmeyi kelimeler yetmiyor artık duyguları anlatmaya kaybettiklerimz karşısında.

vijdanatilla